BT-13 Oktober ’87 – sp

Bubba’s annual Honda drop en Ronnie in York

In maart van dit jaar ontmoette ik in Daytona een dame die Robin heet en verder gezegend is met twee duitse achternamen. Ze is geboren en getogen in Milwaukee, dus als het ware onder de rook van de Harley fabriek zodat haar voorkeur voor motorcikkels duidelijk zal zijn.

Er gebeurden toen mooie dingen tussen haar en mij en sinds die tijd schrijven we elkaar regelmatig. Behalve dat ze in haar brief van vorige week weer uitgebreid over heur sexleven verhaalt – zaken waarmee ik de lezers niet wil vervelen-schrijft ze ook over ‘Bubba’s Annual Honda Drop’ ofwel ‘Bubba’s jaarlijkse – laat-een-Honda-stuiterenfeestje’. Bij Bubba’s Bar komen een stuk of 1200 bikers bij elkaar en vandaar rijden ze naar een boerderij in de buurt. Daar staan een paar Honda Siffiks en een dertigtal motorfietsen, eveneens van japanse makelij. Die worden allemaal, maar wel om de beurt, door een grote kraan zo hoog mogelijk opgetakeld waarna de amerikaanse neef van Lee Towers ze op amerikaanse grond in puin laat vallen. Als die hele zooi op mekaar ligt wordt er door de aanwezige heren in groepsverband overheen geplast – teneinde het roestproces te bespoedigen denk ik – en als laatste hoogtepunt van de dag rost Bubba er nog een paar keer over met een bulldozer. Boy, are we havin’ fun or what?

Ronald Reagan kwam in mei van dit jaar naar York, zo las ik in de York Daily Record (nogmaals; om u op de hoogte te houden lees ik álles) en bezocht daar de Harleyfabriek. Hij kreeg een rondleiding en had gesprekken met werknemers en management. Des middags beklom hij een podium, zwaaiend naar het werkvolk en populair doen met duimen omhoog enzovoort. ‘No one is better than you are’ zei ie en toen kon ie helemaal niet meer stuk, dat begrijp je. In zijn toespraak feliciteerde Reagan de motorcompany met het produktieve gebruik van de periode waarin de extra hoge belastingtarieven op buitenlandse motorfietsen van kracht waren zodat de company zich kon weren tegen ‘onverwacht sterke concurrentie uit het buitenland’. Wat nou onverwacht sterke concurrentie uit het buitenland? Die heb ik zelfs aan zien komen en wel al in het begin van de zeventiger jaren. Zie je dat Ronnie weer totaal nie wist waar je het over had. Feit is dat Harley-Davidson tot pakweg 1983 produkten maakte van relatief matige kwaliteit en dat ze dáárdoor in de moeilijkheden geraakt zijn. Nou is er sinds ’83 hard gewerkt in York en in Milwaukee en de kwaliteit is met sprongen vooruit gegaan. Je kunt gerust stellen dat ze nu, behalve winst, ook eindelijk goeie motorfietsen maken die betrouwbaar zijn, goed sturen en goed remmen en of je nou Ronnie heet of Kees en of je er wel of geen verstand van hebt, een heuglijk feit is dat in ieder geval wel.

Zelfs voor de japanse grote vier is het prettig dat Harley ’t overleeft heeft want waar zouden ze anders – qua customs – hun inspiratie vandaan moeten halen? Mijn vriend Willie G. (William G. Davidson) bood Ronnie na afloop twee zwart-met-goud Harley jeks aan. Eén voor de president en één voor de first lady. Dus als je nog in de States komt binnenkort: Oppassen voor demente bejaarden in Harley jekkies.

Share this: